Sunday, December 20, 2015

විඩා බරින් මිරිකී ගිය අහසක 
අඳුරු අමාවක රජන රාත්‍රිය 
එළිය කරන්නට දල්වා අහුමුලු 
තනි තරුවක වෙර ඇතිදෝ? 

අඳුර මකාලනු හැකිම සඳට මිස 
සඳෙන් බැබලෙනා තරුවකට නොවුන කල
සඳක් නැගෙනතෙක් මකා අමාවක 
තරුව අහස හා යා කර පල කිමදෝ? 

ගසක අගිස්සක පිපී මියෙන්නට 
පැතුම් පුරනා මල් පොහොට්ටුව 
ගසෙන් උදුරා බලෙන් ගෙන 
පිපෙන තුරු බලා ඉඳිනු කෙලෙස ලොව? 

ගසින් මිදුණු මල පරවී මිලිනව 
වියලෙනා කලට අකලට 
සිසිල් පැනින් සනසා ඒ මත
නොමියෙන්න යයි කොඳුරා නවතනුදෝ? 

ඉඳින් තරු අමාවක නොමකනා කල 
ගසින් මිඳුණු මල නොපිපෙනා කල 
සඳට අහස හමුවෙනා තුරු හිඳිය යුතුමය..
මල ගසෙහි පිපෙනා තුරු හිඳිය යුතුමය..

Sunday, October 11, 2015

නොහඬන්න ගඟ නුඹ..

ඉතින් නොහඬන්න ගඟ නුඹ
සයුරට නුඹව අමතක විට
දැන දැනම තවත් ගංගා බෝ බව
නුඹයි ආවේ මේ දුර තනිව
සයුර පුරවන්න සිත සිත..

උපන් කඳු මුදුනක ඈත 
හීනි දියපහරක් උන නුඹ 
ගලන් ආ මග දිගට 
නුඹව සනසපු අතු ගංගා නම් බෝමය 
නවතින්න ඒ ගඟක් ළඟ 
නුඹට නොහිතුනු අරුමය...

ගෙවා දාහක් බාධක 
විඳිත් අපමණක් කටුක බව 
ගලා ආවද නුඹ මහ සයුරට  
ඒ ලොවට නුඹ ක්ෂුද්‍රය.. 
නොහැරෙන්න බැරිතරමට 
නුඹට නුඹ මගහැරී අහවර...

හෙට ඉර රැසින් උඩ යන 
අංශුවට කොඳුරා කියාපන්,
වැහිබිඳුවක්ව වැටෙන කල 
උඹ උපන් කඳු ශිකරෙට 
නවතන්නයැයි හීනි දියදහර 
නොඉපදෙනු පිණිස තව ගඟක් 
නුඹ වගේ විඳවන..

Monday, August 17, 2015

පෙරවදන මම, නුඹය පසුවදන

පෙරවදන මම, නුඹය පසුවදන 
එකම පොත් පිංචක 
පරිච්චේද, පිටු බෝමය 
නුඹත් මාත් අතර 
මේ හිතේ හීන ගැන 
කියා එව්වත් 
පිටුවෙන් පිටුවට 
පවසාවි එය නුඹට 
අන්තිම පරිච්චේදය
ඒත් නුඹේ සිතුවිලි ගැන 
දැනගන්නේ කෙලෙසද මම? 
කව්රු කියවාවිද 
පොතක් අග සිට මුලට..



Saturday, June 27, 2015

දැවෙන ඉර...

ඉර නුඹට තේරුම් ගියදාක 
සඳ යැපෙන්නේ උඹෙන් මිස 
උඹ සඳෙන් යැපෙන්නැති වග... 
උඹ දැවෙන විඳවන තරමටම 
සඳ දැවෙන්නේ නැතැයි කිසිවිට...

ඒ දාහයෙන් උපන් ආලෝකය 
සඳෙන් නොවෙහෙසී තරු විඳින වග 
සඳත් රහසෙම තරු හා බැඳෙන බව 
නුඹ නිදන හැම රාත්‍රියකම... 

නිසැකවම හති වැටෙයි දවසක 
දැවී දැවී එළිය දෙන නුඹ 
සනසන්න ජීවය බිඳක් පිඹ 
සඳ හැරේ යයි නොසිතන්න කිසිවිට...

ඒ සත්‍ය නුඹ උගත් දවසට 
හිත වුනත් දෙස් දේවි නුඹහට 
දැවෙනු හැරියේ ඇයිද නුඹ ගත 
අයාලේ යන සඳක සතුටට...

Thursday, June 18, 2015

ආදරය සහ අපි..

ජීවිතේදි ලැබෙන 
අංශුමාත්‍රික අත්දැකීම් වලින් උනත් 
ටිකින් ටික පරිණත වෙන අපි 

ඒ පරිණත කම 
ලෝකෙටම බෙදන්න 
උත්සුක වෙන අපි 

අමිහිරි අත්දැකීම් 
දහසක් වේදනාවන්ගෙන් 
මිදෙන්නට වෙහෙසෙනා අපි 

ආදරය නම් ප්‍රපංචය තුල 
ළදරුවන් ලෙස 
බොළඳ වන්නා වූ හැටි 

විඳවමින් උනත් 
නිරා දුක් කඳු පිටින් 
ඒ වැරද්දම ආයේ ආයේ 
නොනැවතී කරනා හැටි...

Sunday, June 14, 2015

හිරු...නුඹ බොළඳ

හිරු නුඹ.. බොළඳ 
දැවි දැවී විරාමයක් නැතිව 
බෙදා හැම රැස් සඳට, 
සඳු තරු හා වෙලෙනු දැක 
සුසුම් සලනා අරුමය 

හිත තලන මතකය 
නිසා තව තවත් දැවෙමින 
පසුතැවිලි දහසක් මැද 
වුනත් සඳ අඳුරෙද 
සොයා නෙත් තවම වෙහෙසන 

විරාමයක් නොම ගෙන  
නොදී සුව ගිලන් හිත හට 
සඳ ගැනම දවසම 
සිතා සිත වෙහෙසන 
හිතුවක්කාරයා හිරු නුඹ 

නුඹ දැවී උපයන  
රැස් නොවේනම් ළඟ 
අහම්බයකින් වුව
නොදකීවී නුඹව ඒ සඳ 

ඒ පරම සත්‍යයය
දැන්වත් හිතට අරගෙන 
හැංගියන් පොලව පිටුපස 
අලුත් හුස්මක් ගෙන 
දැවෙන හිතට නිවන්නට.. 

Tuesday, June 2, 2015

ඉබාගාතේ යන හිත..

හිත ගත්ත එක හිතක හරි 
නවතින්න දොර ඇරුනනම් 
ආදරයේ ශේෂයන් 
මේ තරම් ගොඩ නොගැසුනානම් 
උහුලන්න බැරි බරැති හිත 
යන්තමින් අඩු වෙන්න තිබුනා

අනන්තවූ වැරදීම් මැද 
එකම එක හරි මගක් වී නම් 
අඳුරු කළු අහුමුලු අතර 
කදෝපැණි එලියකදු දුටි නම් 
ගාට ගාටා වැටී නැගිටී 
ජීවිතේ තවදුර යන්න තිබුනා 

පෙර මහා වන අතරමංව හිඳ 
ඉබාගාතේ ඔහේ ඇවිදි කල 
කටු පඳුරු වල පැටලී හිරවී 
තැලී සීරී බිඳුන හදවත  
සුව කරන්නට අයෙකු වීනම් 
හිස් උනත් හිත නොබිඳෙන්න තිබුනා 

අහස සයුරත සිඹින සිතිජෙක 
ගොම්මනේ තනිවෙන්න හැකි නම් 
හිතේ බර උඩු සුළඟටම දී 
බිඳක්වත් වත් සැනසෙන්න තිබුණා.. 
හිත මෘදු කරන කඳුළු ටික 
හලා හිත තද කරගන්න තිබුනා...