නුඹ වරදකාරිය ????

නුඹ ප්‍රේමයට අරුත් සෙව් දින

දුර ඈත පියාඹා යා හැකි කල

ඔහු නුඹට කිව්වේ වෙද,

ප්‍රේමයනම්...අඳුරු කුටියක

 ජීවිතය දවා හැරුම බව... 

 නිමේෂයක සැනසුමට 

  ආත්මය ගිනිලෑම බව... 

  තටු සිඳුණු කිරිල්ලිය! 

  දැන් හඬා පල නැතිය... 

  නැගිටින්න දෙපයින්, 

  මගහැරුණ දුර යන්න... 

  පෙර ලෙසම බැරි වුනද, 

  නිල් අහස සිපගන්න... 

  මහපොලවවත් ඇතිය, 

  නුඹට යලි ඇවිදින්න... 

  නමුදු නුඹ සිත් තබාගනු අද!

  ගින්දරට පිලිස්සුන නුඹ හට.. 

  කණමැදිරි එලි වුවද සැර බවට...

කවියකුගේ විරහව..

පලිගන්න මේ කඳුළු වැල් වල
එකතු කල මේ වදන් දුටුවිට
කිඳා බස්සනු සැපකි පිහිතුඩ
නුඹ කියනු ඇත සැකක් නැත මට...

නියගලා වල විසට සමවුන
අකුරු අද මා අතින් පබැදෙන
පෙර නුඹට පෙම් කවිත් ලියුන
තෙත් කරයි ඔය ඇසුත් දැඩිලෙස...

සිතන්නට ඇත නුඹ නිමායයි හැම
එකෙකු අතහැර අන්මගක ගියදින
උඹට අමතක ලොකුම දෙයනම්
පෙම් කලේ නුඹ කවියෙකුට බව...

හිරුට හිමි ලොව තුල... නුඹ,මම..

පොලව සඳු නුඹට මට සමකල 

නුඹ සඳද මා පොලව විය 

බිඳිනු බැරි යදමින් බැඳුන 

නමුදු කෙදිනකද එක් නොවන...

ජීවිතය නම් සයුරු රල මත 

වරෙක වඩදිය වරෙක බාදිය

මවනු හැකිවූවද නුඹ හට 

දහස් ගව් දුරින් හිඳ මට...

පහන් කලද නුඹ එලිය මා රැය 

නුඹට අවැසිම එලිය දෙන්නට 

නොහැක මට අඳුරු මැකුමට...

නුඹට සෙවනැල්ල හිරුවිය 

ලංවන්න නුඹ බියෙන් ලතවෙන 

නුඹද? මාද? අසරණ මෙදින...

නුඹ
ජීවිතය විය,
වරෙක මට වරෙක තවෙකුට
ඇය
කඳුලු ගඟ විය,
වරෙක මනෙතට වරෙක තවකට

නුඹ මෙමට ජිවය උන් කල,
ඔහු නෙතට කඳුල විය
ඇය ඔහුට ජිවය වුනුකල,
මා නෙතග කඳුළු විය

ඉදින්,
නුඹ ඇයම වුනි නම්
අපෙන් එකෙකුට සතුට හිමිවෙන...

නුඹ සහ මම..

 පරවෙන්න හිතාවත් නැති,
මලක් වගෙයි නුඹ..
ගසක අතුඅග පිපි, 
දහක් බඹරුන් සිඹින..
ඒත් නුඹ සුවඳ අසාවත් නැති ,
නුඹ පිපුන ගස මම..

අප..

අප,
කම්මලක යකඩ වෙමු,
කිනිහිරේ සැර පහස විඳවන, 
මිටියෙ  බර පහර ඉවසන ,
තැලෙන මිරිකෙන ගිනිපුපුරු උඩ..

නමුදු,
ලැබෙන හැම පහරකම,
රුදුරු බව අප පන්නරය විය,
නැවිය හැකි වුව කඩනු බැරිවෙන,
දිනක "අසිපත්" බවට හැරවෙන..

බලා හිඳිමි මග, නුඹ ඇවිද එන දුර.

යලි යලිත් නුඹ මුමුණයි
හැරයන බව මෙතෙක් ආ මග..
නමුදු මම තනිව යමි මෙතෙක් ආ මග
අඟලකුත් වෙනස් නොකර...
ඔය මගෙහි ඇවිද හති වැටුණු විටදී නුඹ
සොයා එනු මා කොහිද..
නුබත් මමත් ඇවිද ගිය මාවත දිග
                                                      බලා හිඳිමි මග, නුඹ ඇවිද එන දුර..